Het verhaal van George, vader van Inge en Bart
Mijn vrouw en ik staan met ons dochtertje Inge, voor het grote hek dat al maanden om de bouwplaats staat. Straks gaat Inge hier naar school. Elke week lopen we er even langs en dan zeggen we tegen Inge: “Kijk, dat is jouw nieuwe school. Mamma heeft daar ook op gezeten.” Vandaag wappert de vlag op het hoogste punt. Het schiet al op! Onze Bart heeft ook nog op ‘Op ’t Hof’ gezeten, maar die is nu klaar. Hij fietst nu elke dag naar Culemborg voor het middelbaar.
‘Op ’t Hof’ was de naam van het stuk grond waarop de nu afgebroken school werd gebouwd. Die werd in 1955 geopend. Het was een van de modernste scholen in de omgeving, aan wat toen de rand van het dorp was. Midden tussen de boomgaarden en het weiland.
De eerste school van Tricht stond op de Belder, in het huis waar nu de kaasboer zijn boter, kaas en eieren verkoopt. In het huis ernaast, dat nu van de Hervormde Kerk is, woonde vroeger de directeur van de school. En wat tegenwoordig het Dr. Eugène Buyserdplein heet was vroeger de speelplaats. De oma van mijn vrouw kan zich dat nog goed herinneren. Ook nog het kleuterschooltje van vroeger. Dat was achter Ben, de kapper. Vraag maar eens aan een van die dames bij de koffieochtend in het Dorpshuis. Die kunnen je daar vast van alles over vertellen.
Mijn vrouw en ik hebben op de inloopavond de bouwtekeningen gezien. Een nieuwe school en een Integraal Kind Centrum voor kinderen van 0 tot en met 13 jaar. Bijna helemaal van hout en met veel groen eromheen. Mooi, zo’n duurzame school!.
“Mooi, zo’n duurzame school?”, hoor ik mijn zoon zeggen, “Moet jij zeggen! Wie bracht mij altijd met de auto naar school, ook als het niet regende?”
Tja, ik moet altijd gelijk door naar mijn werk en mama ook. En bovendien… ik ben van een andere generatie. Toen ik jong was, speelde dat milieu nog niet zo’n grote rol, jongen. Daarom vind ik het mooi dat Inge de aandacht voor de natuur al vanaf de kleuterschool meekrijgt.
Onze buurjongens gaan naar een andere school. In Geldermalsen. Iedereen z’n eigen keus, denk ik dan, maar Inge vindt het jammer dat ze niet naar dezelfde school gaan. Ze vindt het net zo leuk om met die twee te spelen. Ik hoop dat ze dat blijft doen, want anders raak je elkaar zo gauw kwijt. Juist in zo’n klein dorp. Uit het oog, uit het hart. Dat zou toch jammer zijn.
Ik heb mijn vrouw via een vriendin leren kennen op een feestje in Utrecht. Zij woonde in Tricht. Toen hebben we hier ons eerste afspraakje gemaakt: wandelen langs de Appeldijk. Ik was gelijk verkocht. Dat uitzicht, die lage horizon, de schuine knotwilgen en de koeien langs het water van de Linge. We wonen hier nu alweer twaalf jaar. Ik ben blij dat de basisschool in het dorp blijft en dat onze Inge daar naartoe gaat.
Avontuur, verbinding en verwondering: dat zijn de kernwaarden van het nieuwe IKC Binnenstebuiten. Mooi hoor! Daar zal Inge vast een kind van ‘de nieuwe tijd’ worden. Onderdeel van een generatie die de problemen in de wereld op moet gaan lossen. Wat gaan ze hier allemaal leren? Hoe zullen zij met elkaar en met de natuur en het dorp omgaan? Ik denk dat onze kinderen daar straks allemaal mooie ideeën over hebben! En wie zijn wij om daar nu al van alles van te vinden? De school is bij uitstek de plek waar je met elkaar over de toekomst nadenkt.”
WAT BLIJFT 