de windhoos 1967

Het verhaal van Harry, een ooggetuige

Een windhoos noemen ze het. Nou, ik heb het zelf gezien. Een tornado, dat is wat het was. Zo’n grote zwarte slurf die alles op zijn pad opzuigt en tientallen kilometers verderop weer uitspuugt. Wat een ravage heeft hij aangericht in ons dorp. Ik sta hier op een berg puin waarin ik nog stukjes van mijn slaapkamer herken. Het opruimen is snel begonnen. De lokale Bescherming Burgerbevolking en de EHBO’ers zijn razendsnel in actie gekomen. Al de volgende ochtend kwamen er graafmachines en mensen vanuit het hele land om te helpen met puinruimen. Tricht is ineens het middelpunt van Nederland. Verschrikkelijk dat dat door zo’n ramp moest gebeuren.

Het was juist zo’n heerlijke dag. Warm, zwoel, tegen de 30 graden. Zo’n dag dat het stil is op straat. Dat mensen verkoeling vinden in de kerk. Het is zondag, dus er hoeft ook niet gewerkt te worden. Al in de ochtend hoorden we waarschuwingen op de radio over mogelijke windhozen later op de dag. Ik denk niet dat iemand daar nerveus van werd. Dat soort waarschuwingen horen we wel vaker en wat betekent dat dan, een windhoos? Tuurlijk hebben we gehoord wat er in Borculo is gebeurd, zo’n veertig jaar geleden. Maar daar dacht toch niemand aan op deze zomerse dag. Heel wat gezinnen zijn eropuit getrokken om ergens langs het water te gaan zitten.

Ook ik was niet thuis. Ik stond laat in de middag wat te kletsen op de vijfsprong bij de Middelweg en de Lingedijk. En toen zag ik hem aankomen. De zwarte slurf. Hij ging dwars over de Bulkstraat. Met een enorm geraas zoog hij alles als een stofzuiger op en binnen enkele seconden was ons dorp veranderd in een oorlogsgebied. Het leek wel alsof de huizen ontploften. Ik was veilig. Snel ben ik naar huis gerend. Daar was niks meer. Nog nooit ben ik zo blij geweest dat mijn ouders niet thuis waren. Een geluk bij een ongeluk was dat veel van onze dorpsgenoten niet thuis waren op het moment. Een langsrijdende trein is op een haar na gemist. Enkel gesneuvelde ramen, maar geen gewonden. Maar niet iedereen heeft zoveel geluk. Er zijn vijf mensen om het leven zijn gekomen. Een zesjarig buurtgenootje, Melchior, zat net tv te kijken toen het onheil over hem heen vloog. Het jongste slachtoffer van de ramp. Ze zeggen wel dat de windhoos net zo sterk was als de tornado’s die in Amerika voorkomen. Met wat ik gezien heb geloof ik dat meteen. Ze vinden onze spullen overal in de omgeving terug. Zelfs vanuit het noorden van het land komen berichten dat daar spullen uit Tricht uit de lucht zijn komen vallen.

Samen met de hulp komen ook de ramptoeristen. Ze komen zo massaal dat het dorp nu is afgesloten voor vreemden. Alleen met een pasje kom je erin. Gisteren kwam de Koningin. Ze sprak zelfs met de families van de slachtoffers. Tricht staat op de voorpagina van elke krant. Er gaan stemmen op dat het rampenfonds ingezet gaat worden en in heel Nederland wordt geld ingezameld om ons te helpen het dorp weer op te bouwen. Hopelijk kunnen we daar snel mee beginnen.